Twoje dane dla tych, którzy mają je tylko oglądać

Projekt w chmurze zawiera wszystko, co zbiera zespół: każdą warstwę, każde pole, formularze, notatki robocze. Większość osób zainteresowanych pomiarem potrzebuje wycinka tego, a nie całości, i potrzebuje go bez udziału w zbieraniu danych.

Dlatego wydawca, kierownik albo administrator wybiera, co opuszcza projekt i jak daleko trafia: do wskazanych grup, do wszystkich w organizacji albo do jednej osoby z zewnątrz, przez token dostępu.

Na stronie projektu w chmurze przycisk Publish as WFS oferuje trzy kształty: cały projekt, każdą zbieraną warstwę tak, jak jest; jedną warstwę tak, jak jest; albo jedną warstwę tylko z zaznaczonymi polami. Reszta zostaje w projekcie: formularze, style i szczegóły punktów zespołu nigdy nie trafiają do WFS, a zdjęcia nigdy nie opuszczają telefonów, którymi je zrobiono. Jeśli zechcesz, WFS zawiera nazwy załączników każdego obiektu, więc zdjęcie przekazane później można dopasować do jego obiektu.

WFS jest udostępniany jednocześnie w dwóch otwartych standardach, OGC API Features i WFS 2.0, więc otwiera się we wszystkim, co czyta którykolwiek z nich: w GIS na komputerze, w mapach internetowych, w skryptach. Każdy ma wybrany przez Ciebie tytuł, opis, słowa kluczowe, licencję i kontakt, czyli to, co GIS pokazuje o nim, zanim ktokolwiek otworzy warstwę.

WFS to osobna kopia dokładnie tego, co opublikowano, odbudowywana z projektu po synchronizacji zespołu. Sam projekt nigdy nie jest otwierany dla czytelników.

Add web map w zakładce Content tworzy mapę na podkładzie Mapbox: ulice, teren, jasny, ciemny albo satelita. Dodaj warstwy z dowolnego WFS organizacji, ustaw ich kolejność, włączaj je i wyłączaj, i zapisz widok, od którego mapa ma się otwierać.

Każda warstwa ma własny styl: kolor i przezroczystość, rozmiar punktów, grubość linii, wypełnienie i obrys. Opisz obiekty wartością pola, wybierz, które pola i w jakiej kolejności pokazuje okienko, filtruj to, co jest rysowane, i ustaw zakres przybliżeń, w którym warstwa jest widoczna. Lista warstw służy też za legendę.

Gotowa mapa ma własny adres. Otwiera się na pełnym ekranie, z przybliżaniem, przełącznikiem podkładu, listą warstw i okienkiem z polami obiektu po jego kliknięciu. Nic do instalowania: osoby, którym ją udostępnisz, logują się i ją otwierają.

Każda strona WFS pokazuje jego dwa adresy, gotowe do skopiowania. Dla kogoś spoza organizacji utwórz na tej stronie token dostępu: trafia on do adresu, więc QGIS, ArcGIS Online i inne programy łączą się po zwykłym wklejeniu. Token otwiera ten jeden WFS, tylko do odczytu, najwyżej na rok, i w każdej chwili można go wymienić albo unieważnić. Każdy aktywny token zajmuje jedno z miejsc dla przeglądających, bo to ktoś, kto czyta Twoje dane, a nie ma go na liście członków.

Punkty mają wysokość jako pole, więc mapa, która nie rysuje wysokości, jak ArcGIS Online, i tak pokazuje ją w tabeli.

• Prywatne: tylko właściciel i administrator organizacji. Wszystko zaczyna się tutaj.
• Grupy: osoby w wybranych przez Ciebie grupach, na przykład zespół jednego klienta.
• Wszyscy w organizacji, jeśli organizacja na to pozwala.
• Token dostępu: jedna osoba z zewnątrz i jeden WFS, na przykład QGIS klienta.

Przeglądający to osoby, które czytają to, co im udostępniono, i niczego nie zbierają, więc nie potrzebują licencji na aplikację; organizacja ma dla nich miejsca, a każdy token dostępu też zajmuje jedno. Nic nie jest nigdy otwarte dla całego internetu. Udostępnienie mapy prowadzi jej warstwy: udostępnij mapę szerzej, a jej WFS zostaną udostępnione co najmniej tak samo szeroko, gdy zobaczysz które. Zawężenie mapy nigdy nie zawęża WFS, na którym może polegać ktoś inny.

Opublikowany WFS podąża za projektem. Gdy zespół synchronizuje, kopia jest odbudowywana w ciągu kilku sekund, więc mapa internetowa albo warstwa w QGIS pokazuje to, co zebrano dziś rano, a nie to, co wyeksportowano w zeszłym tygodniu. Każde pole jest takie, jak zapisał je zespół, i nikomu dalej nie trzeba wysyłać nowego pliku.

Historia prowadzi przez jeden pomiar od pierwszego formularza do przekazania wyników.

• Działa tylko do odczytu. Nikt nie edytuje danych przez WFS ani mapę; zmiany pochodzą od zespołu.
• Nie przelicza współrzędnych. Dane są w WGS 84, długość i szerokość geograficzna, tak jak je zebrano; klient, który potrzebuje innego układu, przelicza je sam.
• Mapa internetowa upraszcza warstwę przy oddaleniu i może pominąć najmniejsze obiekty; po przybliżeniu rysuje wszystkie.
• Zdjęcia i filmy nigdy nie są publikowane: zostają na telefonach, którymi je zrobiono. WFS zawiera ich nazwy plików tylko wtedy, gdy wybierze to wydawca.
• Filtr na mapie zmienia to, co jest rysowane, a nie to, co można przeczytać: żeby ukryć dane przed kimś, opublikuj WFS bez nich.
• Opublikowana kopia nie jest szyfrowana tak jak projekt: publikowanie to moment, w którym dane opuszczają zabezpieczony magazyn, i dlatego trafia do niej tylko to, co wybierzesz. Zostaje na naszych serwerach w UE.
• Token w adresie można skopiować razem z nim. Dlatego otwiera jeden WFS, tylko do odczytu, i wygasa.
• Nic nie jest publikowane dla całego internetu: każdy czytelnik to osoba, której coś udostępnisz, albo token, który wydasz.